Style
Her clothes were more or less all right. They were clean and they suited her. OK, the pants were a little wide and one shoe had a little hole in it, but the hole was on the instep, where no one looks. No one could tell at first glance that she bought the whole outfit in a thrift shop. And it is hard to wash long hair in a bathroom sink, but she managed that too every morning.
She lived in an abandoned warehouse with ten other teenagers who had all left their homes, and the others partied every night. There wasn't a single moment of the night when everyone was asleep, or a single moment in the day when everyone was awake. There was always noise and movement around her, and so she slept in little bits of time, ready at any moment to wake up to defend her things. Fatigue and the constant confusion of this life made it hard to look for work. But she had to find work, because she didn't like life on the street. The other girls had shown her the solution. "Survival sex" they called it. But something insider her refused. All she wanted was an ordinary job in a store selling clothes, something she knew how to do. Because there was no way she was going back to her mother's store and live with her mother and her mother's new boyfriend, who asked her to . . . she had to find a job here. She focussed all her energy on that. She searched for weeks to find the best clothes she could afford. She never went out so as not to get dirty. She guarded her things like an angry cat.
And she found a job! The store owner said he liked her "look" and he was impressed by her experience. She started work on Monday morning and looked forward all week to Friday's payment. But she stood still in shock when the first clients came into the store, a group of teenagers the same age as her. Their clothes were worse than hers! Worn, dirty, holes everywhere! But at second glance, she saw that the holes were fake. They had been sewn in with a machine. The spots were done with ink. The clothes had been made that way. They were expensive. That was why the owner liked her "look". The shop was next to a rich neighborhood and the street kids' look was in fashion.
It is difficult to describe the cold contempt she felt then. "They've taken my struggle" she thought. "They've taken my tiredness and my shyness and they've made it into a game. And it doesn't matter to them that they paid a lot for those clothes. It's a game for them, looking poor."
After that moment the girl changed. She stopped taking things so seriously. If the respect and the dignity she'd been working for so hard, was someone else's toy, why worry about it? After that, she was ready for anything.
Τα ρούχα της ήταν πάνω-κάτω εντάξει. Ήταν καθαρά και της πηγαίνανε. Καλά, το παντελόνι ήταν λίγο φαρδύ και το ένα παπούτσι είχε μια μικρή τρύπα, αλλά η τρύπα ήτανε στο μετατάρσιο, όπου δεν κοιτάει κανείς. Κανείς δεν θα ήξερε, από την πρώτη ματιά, ότι είχε αγοράσει όλο το κοστούμι σ’ ένα μαγαζί για ρούχα δεύτερης χρήσης. Και είναι δύσκολο να πλύνεις μακριά μαλλιά σε νεροχύτη, αλλά και αυτό το κατάφερε κάθε πρωί.
Ζούσε σε μια μεγάλη εγκαταλειμμένη αποθήκη μαζί με δέκα άλλους εφήβους που είχανε όλοι φύγει από τα σπίτια τους, και αυτοί έκαναν πάρτυ κάθε νύχτα. Δεν υπήρχε ούτε στιγμή στην νύχτα όταν όλοι κοιμόνταν, ούτε στιγμή στην ημέρα όταν όλοι ήταν ξύπνια. Υπήρχε συνέχεια θόρυβος και κίνηση γύρο της, γι’ αυτό κοιμόταν μόνο για μικρά χρονοδιαστήματα. Η κούραση και το συνεχές μπέρδεμα αυτής της ζωής έκανε δύσκολο το να ψάχνει για δουλειά. Αλλά έπρεπε να βρει δουλειά, γιατί δεν της άρεσε η ζωή στο δρόμο. Τα άλλα κορίτσια της είχανε δώσει μια λύση γι’ αυτό. Της είχανε πει για αυτούς τους συγκεκριμένους άντρες με τους οποίους μπορούσες να περάσεις μια νύχτα, να κοιμάσαι καλά και να είσαι φρέσκα το πρωί. “Survival sex” το ονομάζανε, «έρωτα της επιβίωσης.» Αλλά κάτι μέσα της δεν ήθελε να το κάνει αυτό, και αρνήθηκε. Ήθελε μόνο μια κανονική δουλειά σε μαγαζί πουλώντας ρούχα όπως ήξερε, και να νοικιάζει ένα δωμάτιο για να μείνει. Γιατί, αποκλείεται να πάει πίσω στο μαγαζί της μάνας της με τον καινούργιο εραστής της, που την ζήτησε να . . . έπρεπε να βρει μια δουλειά εδώ. Συγκέντρωσε όλη την ενέργεια της σε αυτό το σκοπό. Έψαχνε για εβδομάδες για τα καλύτερα ρούχα που μπόρεσε να αγοράσει. Δεν πήγε έξω για να μην λερωθεί. Προστάτευε τα πράγματά της με μάτια δεκατέσσερα.
Και βρήκε μια δουλειά. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού είπε ότι του άρεσε το “look” της και εντυπωσιάστηκε με την εμπειρία που είχε. Άρχισε την δουλειά μια Δευτέρα πρωί, περιμένοντας με χαρά την πληρωμή της Παρασκευής. Αλλά στάθηκε σοκαρισμένη όταν είδε τους πρώτους πελάτες, μια ομάδα έφηβοι της ίδιας ηλικίας σαν την δική της, να μπαίνουν μέσα στην πόρτα. Τα ρούχα τους ήταν χειρότερα από τα δικά της! Ξεθωριασμένα, λερά, τρύπες παντού! Με την δεύτερη ματιά όμως είδε ότι όλες αυτές οι τρύπες ήταν πλαστές. Τα ρούχα ήτανε φτιαγμένα έτσι, με μηχανή. Οι λακέδες σχεδιασμένοι από μελάνι. Αυτά ήτανε πανάκριβα ρούχα. Γι’ αυτό άρεσε στον ιδιοκτήτη το “look” της. Η μαγαζί ήτανε κοντά σε πλούσια γειτονιά και η εμφάνιση των παιδιών του δρόμου ήτανε της μόδας.
Δύσκολα περιγράφεται η κρύα περιφρόνηση που ένιωσε τότε. «Έχουν πάρει την αγωνία μου,» σκέφτηκε. «Έχουν πάρει την κούραση και την ντροπή και τα έχουν κάνει παιχνίδι. Και δεν τους νοιάζει εάν το αγοράζουν ακριβά. Είναι διασκέδαση γι’ αυτούς, να φαίνονται φτωχοί.»
Μετά από αυτήν την στιγμή, το κορίτσι άλλαξε. Δεν πήρε ξανά τα πράγματα τόσο σοβαρά. Γιατί ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια για τα οποία είχε δουλέψει, και που νόμιζε ότι τα είχε κερδίσει, δεν υπήρχαν. Αυτό που ήταν ο σκοπός της ζωής για αυτήν, έγινε παιχνίδι για τους άλλους. Μετά από αυτό, ήτανε έτοιμη για κάθε ανταλλαγή.
© Μαργκαρίτα Γουέσσελινγκ, 26-1-6
