Eagle and Bad
It startled me—a phrase I happened to overhear in the schoolyard one time, while the children were playing. "I'm an eagle and bad." It was part of their game. Oh well, you tell yourself, kids play a lot of games and say a lot of things. But I remembered this one. I couldn't get it out of my head. It was a phrase that showed an ideal—an ideal version of what the child wanted to become.
An eagle is a predatory bird. It lives all by itself, isolated from the rest of the world, with its family-–t doesn't form groups. It grabs and kills other animals for its food. Some consider it to be the king of the birds, because it is larger than the others, and more cruel. So, if we apply that model to the human community, we can imagine a kind of person who is like the eagle, who lives alone or with a few others, who is not interested in anyone besides himself, who grabs whatever he wants from others. This is not the image of a community, but of a chaos, where everyone lives at war with everyone else. This is our ideal.
If you follow this model, you will live in isolation and hate everyone else. You will cause pain, and suffer pain. It is very likely that you will not survive, because any day you may meet another eagle, bigger and worse than yourself. And you will always be afraid--afraid to show anything but the egotistical, violent, destructive side of yourself to anyone. But it is a way of life. It reminds me of something I read in the book The House of the Dead, by Fiodor Dostoyevski. The book describes his experiences in the Russian prison system, in the nineteenth century. The convicts called their favorite director "an eagle and a friend." They called him that, because he did anything to relieve the misery they were in, but because he was not condescending. That was their ideal man.
A kid hears a lot of advice. It hears the other children in the yard who teach it games and manners. It hears the teachers at school, who teach it other things--grammar and mathematics, history (their history) and science. In school it learns other, more 'civilized' manners. What advice will it choose to follow? Of course, it will choose to follow the advice which seems better to describe the world in which it lives, which help it become successful in that world.
I feel trapped between two languages, the language of the streets and of the school yard, hard and cynical, and the language of the school, of the news, of official speeches of government minister, which is more optimistic but which sometimes seems to have lost contact with reality. They reflect two opposite views of the same world, and they have no point of contact because one language denies the other. Most people learn both. But in a society where everyone speaks two languages, there should be more discussion and analysis.
Μου έκανε εντύπωση κάποτε, μια φράση που ακούω κάπου-κάπου στην αυλή του σχολείου, καθώς παίζουν τα μικρά. «Εγώ είμαι αετός και κακός.» Είναι μέρος των παιχνιδιών τους. Καλά, τα παιδιά παίζουν πολλά παιχνίδια, και λένε πολλά πράγματα. Αλλά αυτή η φράση μου έκανε εντύπωση, γιατί δείχνει ένα ιδανικό—αυτό που θα ήθελε να γίνει το παιδί.
Ο αετός είναι αρπακτικό πουλί. Ζει απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο, με την οικογένειά του—δεν ζει σε ομάδες. Αρπάζει και σκοτώνει άλλα ζώα για το φαγητό του. Θεωρείται άρχοντας των πουλιών, γιατί είναι μεγαλύτερος και πιο σκληρός από τους άλλους. Λοιπόν, εάν εφαρμόζουμε αυτό το μοντέλο στην ανθρώπινη κοινωνία, και φανταζόμαστε ένας τύπος ανθρώπου που είναι σαν τον αετό, που ζει μόνος του ή με μερικούς άλλους, που δεν ενδιαφέρεται για κανέναν εκτός από τον εαυτό του, και που αρπάζει ο, τι θέλει από τους άλλους. Δεν είναι η εικόνα μιας κοινωνίας, αλλά η εικόνα ενός χάους, όπου ο καθένας ζει μέσα σε πόλεμο με όλους τους άλλους.
Εάν ακολουθείς αυτό το μοντέλο, θα ζεις σε μοναξιά, γιατί θα μισείς όλους τους άλλους. Θα προκαλείς πόνο, και θα υποφέρεις πόνους. Είναι πολύ πιθανόν, ότι δεν θα επιβιώσεις, γιατί κάθε μέρα θα μπορεί να συναντήσεις έναν αετό, που είναι μεγαλύτερος και χειρότερος από σένα. Και πάντα θα φοβάσαι—θα φοβάσαι να δείχνεις στους άλλους, τις πλευρές του χαρακτήρα σου που δεν είναι εγωιστικές, βίαιες, και καταστροφικές. Είναι, όμως, ένας τρόπος ζωής. Μου θυμίζει κάτι που διάβασα στο βιβλίο Το Σπίτι των Νεκρών, του Φιόντορ Ντοστογιεύσκι. Το βιβλίο περιγράφει τις εμπειρίες του στις φυλακές της Ρωσίας, στον δέκατο ένατο αιώνα. Οι καταδικασμένοι ονόμαζαν τον αγαπημένο διοικητή τους «αετός και φίλος.» Τον ονόμαζαν έτσι, όχι αφού έκανε κάτι για να αλλάζει την μιζέρια στην οποία βρισκόταν, αλλά αφού συμπεριφερόταν με φιλικό τρόπο σε αυτούς. Αυτός ήταν ο ιδανικός τους άντρας.
Ένα παιδί ακούει πολλές συμβουλές. Ακούει τα άλλα παιδιά στην αυλή, που το διδάσκουν παιχνίδια και τρόπους. Ακούει και τους δασκάλους του σχολείου, που το διδάσκουν άλλα πράγματα—γραμματική και μαθηματικά, ιστορία (τη δική τους ιστορία) και επιστήμη. Στο σχολείο μαθαίνει και άλλους, πιο «πολιτισμένους,» τρόπους. Ποιες συμβουλές θα διαλέξει να παρακολουθήσει? Βέβαια, θα παρακολουθήσει αυτές τις συμβουλές που φαίνονται να περιγράφουν καλύτερα τον κόσμο όπου ζει, και που το βοηθούν να γίνει πετυχημένο, μέσα σε αυτόν τον κόσμο.
Νιώθω παγιδευμένη ανάμεσα σε δυο είδη γλώσσας, τη γλώσσα του δρόμου και της αυλής του σχολείου που είναι κυνική και σκληρή, και η γλώσσα του σχολείου, των ειδήσεων, και των επίσημων ομιλιών των στελεχών της κυβέρνησης, που είναι πιο αισιόδοξη, αλλά που, μερικές φορές, φαίνεται να έχει χάσει επαφή με την πραγματικότητα. Αντανακλούν δυο αντίθετες όψεις στον κόσμο, και δεν υπάρχει κοινό σημείο, γιατί η μια γλώσσα αρνείται την άλλη. Σε μια κοινωνία όπου οι ίδιοι άνθρωποι μιλάνε και τις δυο γλώσσες, θα έπρεπε να υπάρχει πιο πολύ συζήτηση και ανάλυση, της μιας γλώσσας από την άλλη γλώσσα.
© Μαργαρίτα Γουέσσελινγκ, 01-05-07
